"palabra de neno"

Soraya Mariño Campos
Davinia Cal Álvarez
Educación Infantil.

Se nos paramos a pensalo, na infancia podemos atopar unha das mellores vías de escape á realidade máis dura. Ou sen pensalo tanto.
¿Quen non riu algunha vez coas ocurrencias dun neno no momento menos pensado? Ou no máis inverosímil, pero ó mesmo tempo necesario. ¿Quen non botou de menos esa inocencia que perdemos tan rápido? Ou que non intentamos manter, nin recuperar. Porque está ahí, dalgún xeito. Nas cousas máis pequenas, ou menos aparentes. Neses detalles que están detrás, que o cambian todo ainda que pareza que non contan para nada. Cousas que pasan tódolos días, que só temos que pararnos a mirar. Ficar atentos.

Como que un neno asocie non poder desapuntarse do cole con estar escrito a boli, que non sepa ler pero en realidade non mostre interese porque o libro está nun idioma que non entende, que o emprego de construccións na fala popular den lugar a equívocos. ¿A quen se lle ocorre dicir que as venas son como carreteras que temos no corpo para que circule o sangue? ¿Carreteras? ¿Temos carreteras? Ou, ¿A quen se lle ocorre decir que unha nena de catro anos ten unha irmá pequena, de un ano e medio? Por favor, se é un bebé. Mostrando unha clara diferencia con outro que explica que na casa haberá un novo bebé, pero para él non é un bebé... se non unha hermanita. E non é broma. Debemos ter en conta, ademáis, que saben de sobra que da unión dun “espotozoide” e un óvulo sae un “defecto”. Feto, defecto... semella bastante, ¿non sí?

Como extrañarnos porque os nenos dalgunha clase tarda demasiado tempo en entrar. ¿E se decimos que teñen tres anos?¿E se vos contamos que son 26 nenos? ¿Qué tal se, ademáis, engadimos que teñen que subir ata un primeiro piso? Porque alí é onde se atopan as súas aulas. ¿E se temos en conta pequenos detalles como levar mochilas, baixar carpetas ou algún empurrón ocasional? Con e sen mala intención. Habelos hainos. Como escandalizarnos porque algún neno non amose interese nin mostre afecto polos seus compañeiros. ¿E se contamos que na casa ninguén mira por él? ¿E se temos en conta que ninguén lle conta un conto nin lle da unha aperta antes de durmir? ¿Qué cambia se sabemos que a súa custodia nin sequera a ten un dos seus pais? ¿Agora é máis entendible? ¿Ou non cambia nada?

E isto é so o comezo. A punta da montaña, o principio do nobelo de la. É só unha mostra dos momentos que, día a día, plagan a vida das aulas. Unha mestura de aparentes pequenos detalles, que consideramos que poden ter moito que dicir. Así é como vemos nós a innovación educativa. Como un xeito de partir das cousas pequenas para lograr cousas grandes. Como un cambio, moitos pequenos cambios que fagan que as cousas se movan. Que roma non se fixo nun día, nin podemos pretender iso. Pero sí podemos ter a avaricia de facer algo grande, partindo de cousas que aparentemente non o son tanto. Superando limitacións. Limitacións físicas, mentais, sociais, mesmo arquitectónicas... limitacións que, coa axuda de todos, poden cambiar. Cambio, logro, meta, innovación.